ويحک اي صورت منصوريه باغي و سراي
شاعر : انوري
| يا بهشتي که به دنيات فرستاد خداي | ويحک اي صورت منصوريه باغي و سراي | |
| عمر کاهست و تو برعکس جهان عمرفزاي | گر به عينه نه بهشتي نه جهاني که جهان | |
| آسمانيست که در جوف زمين دارد جاي | نيلگون برکه‌ي عنبر گل بسد عرقت | |
| شاخسار تو صدف‌وار شده گوهر زاي | جويبار تو گهر سنگ شده درياوار | |
| از تو هر فضله که انداخته بستان پيراي | برده رضوان ز بهشت از پي پيوندگري | |
| گشته فراش صبا در چمنت ناپرواي | بوده نقاش قضا در شجرت متواري | |
| دل بلبل شده از بيم فراقت درواي | لب گل گشته به شادي وصالت خندان | |
| سايه‌ي برگ درختان ترا فر هماي | شکن آب شمرهاي ترا رقص هوا | |
| نوبهار تو در اين گنبد گيتي‌فرساي | دست فرسوده خزان ناشده طوبي کردار | |
| به ذراع شب و روز انجم گيتي پيماي | سايه‌ي قصر رفيع تو نپيموده تمام | |
| مرحبا برمگذر خواجه فرود آي و درآي | گفته با جمله‌ي زوار صرير در تو | |
| هرچه داني و تواني ز تکلف بنماي | هين که آمد به درت موکب ميمون وزير | |
| به سر زلف صبا گرد رکابش بزداي | به لب غنچه‌ي گل دست همايونش ببوس | |
| هاون لاله پر از عنبر ساراست بساي | مجمر غنچه پر از عود قماريست بسوز | |
| هين چو هدهد کلهي برنه و دربند قباي | آصف ملک سليمان دوم خيمه بزد | |
| ماحضر فاخته را گو که نشيدي بسراي | ارغنون پيش چکاوک نه اگر بلبل نيست | |
| همچو ني باش ميان‌بسته و چون سرو بپاي | تا چوگل درنفتد جام به مستي ز کفت | |
| تا بيايند و بسازند بهم بربط و ناي | قمريي را ز پي بلبل خوش نغمه دوان | |
| خيز و تقصير مکن عذر منه بيش مپاي | مجلس خواجه‌ي دنياست توقف نسزد | |
| جاودان بر سر احرار جهان بارخداي | خواجه‌ي کل جهان آنکه خدايش کردست | |
| فلکش پاي سپر شد ملکش دست‌گراي | آن فلک جاه ملک مرتبه کز بدو وجود | |
| سخن کاه نگويد ابدا کاه‌رباي | آنکه در خاصيت انصافش اگر خوض کند | |
| از کجا ز آينه‌ي راي ممالک آراي | وانکه در ناصيه‌ي روز نبيند تقدير | |
| وي جهان بي‌مدد عدت تو دست‌گزاي | اي زمان بي‌عدد مدت تو دور قصير | |
| آسماني اگر او چون تو بود ثابت‌راي | آفتابي اگر او چون تو شود زايد نور | |
| فتنه‌بندي نبود چون قلمت قلعه‌گشاي | عفوبخشي نبود چون کرمت عذرپذير | |
| دست قهرت به گل حادثه خورشيدانداي | گر چو خورشيد شود خصم تو گو شو که شود | |
| اژدهاي فلکي را چه غم از مارافساي | ور برآرد به مثل مار به افسون ز زمين | |
| در جهان ساکن وز اندوه جهان مي‌آساي | تا جهان را نبود از حرکت آسايش | |
| خانه‌ي خصم تو پر ولوله و ها يا هاي | مجلس لهو تو پر مشغله و هو ياهو | |
| در جهان هرچه مراد تو بود مي‌فرماي | هست فرمانت روان بر همه اطراف جهان |
+ نوشته شده در جمعه پانزدهم اردیبهشت ۱۳۹۱ ساعت 0:21 توسط علی اصغرمرادی
|